Hoofdstuk 29

In de stromende regen kwamen we het eerste bij mijn huis aan. Het was
inmiddels even na drieën. Pieter keek me aan. ‘Luister schat, zo kun je
niet naar huis gaan! Wacht in ieder geval tot het ergste voor bij is.'
De jongen knikte en liep achter me aan. Zei ik ‘schat'???

We gingen door de achterdeur naar binnen, de keuken in. ‘Mam????' brulde
ik, ‘Kars???' Stilte. Ik sloeg me met m'n hand tegen mijn voorhoofd.
‘Ai! Dat is waar ook! Weg!' ‘Weg?' Inderdaad, door alle commotie
vandaag met en rond Daniel was ik glad vergeten dat m'n ouders naar het
feest van tante Johanna waren. Tante Johanna, eigenlijk een tante van
vader Daniel, was afgelopen maandag 80 geworden, en dat zou vandaag
groots gevierd worden; mijn ouders hebben het er nog over gehad,
afgelopen weekend. Ik haalde m'n schouders op. ‘Het schiet me weer te
binnen, mijn ouders zijn naar een of ander familiefeest, was ik glad
vergeten!' Maar Kars dan? Die had allang thuis moeten zijn, want ik
wist dat hij op woensdag maar 4 lesuren heeft. Ik zag toen pas een
briefje liggen op de keukentafel.

‘Dag broertje van me. Ik ben bij Johan, huiswerk maken en zo. Kom tegen
10 uur thuis vanavond. Zoals je weet staat er eten in de koelkast. Niet
alles alleen opeten hoor! Ik wil straks misschien ook nog wel wat.
Overigens, wat vind je van het artikel van je vriend Daniel? Gr., Kars'

Ik voelde een knoop in m'n maag. ‘Problemen?' ‘Huh? Oh, nee, voel me
alleen nat, koud en zielig'. ‘Ik ook, kan ik misschien hier onder de
douche?' ‘Zeker, en ik ga met je mee... kom maar.' Pieter keek me
stralend aan.

‘We kunnen onze natte kleren op de badkamer uittrekken. Ik zal die van
jou in de droger doen, dan heb je tenminste wat droogs om je lijf als
je hier weggaat'. ‘Oke'. We liepen de trap op en in onze (ruime)
badkamer begonnen we de natte kleren van het lijf te pellen. Ik had de
douche inmiddels aangezet, en vreemd genoeg begon ik me verlegen te
voelen. Pieter keek me aan en gaf me toen een kus. ‘Bedankt' zei hij
zacht. ‘Bedankt voor alles'. We lieten onze onderbroek zakken en
stapten in de douche.

De warme stralen kletterden over onze lijven, en ik voelde een en al
weldadigheid door me heen stromen. Ik had Pieter een washandje gegeven
en we waren ons aan het inzepen. Vrij snel voelde ik Pieters hand over
m'n rug gaan. Het voelde heel goed, en het wás ook goed. Ik sloot de
ogen en kreunde heel zacht. ‘Goed?' ‘Ja, Pieter, heel erg goed'. Ik
meende ieder woord ervan!

Ik draaide me om en begon liefdevol zijn buik in te zepen (ik voelde op
datzelfde moment echt niet anders!), en ging steeds lager. Ik keek.
Zijn stijve piemel had ik al in het bos gezien, maar hier, terwijl we
onder de warme douche stonden, leek het anders.... Mooier. Ik had
natuurlijk ook een erectie. ‘Je bent zooooo mooi' fluisterde Pieter.
‘Jij dus ook, lieve Pieter'. Ik drukte de jongen, die nu helemaal van
opwinding trilde tegen me aan. Het voelde zo ontzettend goed!!! We
kusten elkaar langdurig. Pieter begon tegen me aan te rijden, ik voelde
zijn pik tegen die van mij. Ik kreunde. Hij klemde me vast.

Daniel was ver weg. Ik voelde me eenzaam, ik voelde me in de steek
gelaten. Ik had zo'n ontstellende behoefte aan warmte en tederheid, nu.
De warmte kwam van de douche en natuurlijk van Pieter. ‘Kom mee', zei
ik schor, ‘ik verlang naar je'. ‘En ik naar jou, mijn lief'.

We droogden ons snel af, en hand en hand gingen we naar de slaapkamer
van mijn ouders.

We gingen naast elkaar op het grote bed liggen en ik trok de dekens over
ons heen. Een weldadige warmte nam bezit van ons. Pieter trok me tegen
zich aan, knuffelde me en gaf me de heerlijkste tongzoen die ik ooit
had mogen ontvangen. Ik kreunde en genóót.

Het voorspel was lang en heftig. Natuurlijk was ik geen maagd meer, en
geen onbeschreven blad, maar dit liefdesspel tussen Pieter en mij had
een hele bijzondere dimensie.... Zeker een half uur lang wreven we met
onze lichamen tegen elkaar en zoende we heftig. Ik op Pieter, Pieter op
mij, en inwendig kwam ik geleidelijk aan tot rust.

Ontspannen lag ik op een gegeven moment achterover en liet het allemaal
maar gebeuren. Pieter streelde mijn lichaam overal. Geen plekje werd
overgeslagen..... Ik ging verliggen. Ik wilde Pieters lichaam
verkennen, ik wilde zo graag hém laten genieten. Ik kuste zijn tepels.
Ik kuste zijn tenen, streelde zijn benen, en uiteindelijk likte ik zijn
ballen en zijn piemel. Eindelijk! Ik genoot! Wat was hij mooi, en ik
genoot. Pieter ook, hij kreunde. Korte tijd later waren we elkaars
lichaam aan het kussen en likken, en uiteindelijk had ik zijn pik in
m'n mond en hij die van mij; het was Goddelijk! Nu kreunden we beiden
om het hardst, en het einde - althans wat mij betreft - zou niet lang
op zich laten wachten. Pieter ontpopte zich als de meest actieve van
ons tweeën en begon neukbewegingen te maken. In mijn mond. Ik begon
harder te kreunen. Ik klemde hem vast en begon op mijn beurt te stoten.

Het einde kwam gauw, en uiterst heftig. Pieter schreeuwde ‘Ik
koooooooom!' Ik gromde. We spoten ongeveer tegelijkertijd in elkaars
mond. Krachtige stralen zaad baanden zich een uitweg, en onze beide
monden werden gevuld....... We waren allebei uiterst verzadigd.

Ik ging tegen Pieter aanliggen, en we kusten elkaar langdurig, zodat we
elkaars sperma konden proeven; het was heerlijk!

Lang lagen we zo heerlijk met onze naakte lijven tegen elkaar.

Hoofdstuk 30

Pieter was de eerste die zich roerde. ‘Ik heb honger'. 'Ik ook,
lieverd'. ‘Bovendien zal ik mijn moeder moeten bellen, voordat ze
ongerust begint te worden.....' Ik sprong uit bed. ‘Kom, we gaan ons
aankleden, ik zet de oven aan, jij belt je moeder, en we gaan
praten....' Pieter knikte. ‘Lijkt me een goed idee, lieve Sven'.

We kleedden ons zwijgend aan en ik voelde me goed. Ja echt!

Ik zette de oven aan, terwijl Pieter zijn moeder belde om te vertellen
waar hij was. Het eten ging de oven in, ik schonk voor ons beiden een
glas cola in en keek Pieter aan. Hij begon.

‘Ik...eh....nou, je zult je wel afvragen wat ik...dáár...... vanmiddag
aan het doen was'. Hij wees vaag naar achteren. Ik legde mijn
wijsvinger op zijn lippen.. ‘Niet belangrijk, Pieter, ik weet zeker
dat...' Hij onderbrak me. ‘Wél belangrijk! Zie je, Sven, het raakt de
kern, míjn kern.' Hij schraapte zijn keel. ‘Zie je, ik kom uit een één
ouder gezin, en we zijn met z'n zevenen'. Dat wist ik wel ongeveer. Hij
had een behoorlijk aantal zussen en broers, en zijn vader was een
aantal jaren geleden bij een ongeluk om het leven gekomen. ‘Ik heb 3
broers en 2 zussen, en met ons zevenen wonen we in een klein 4 kamer
appartementje. Begrijp me goed, Sven, we hebben het goed samen! Ik
prijs me gelukkig deel uit te maken van zo'n leuk gezin, maar....' Hij
aarzelde. ‘Maar?'. ‘Maar, als je met 3 broers op één kamer moet slapen
heb je niet veel privacy! Dat hoeft geen probleem te zijn, zie je, maar
soms.....' Hij glimlachte voor zich uit, ‘soms heb je natuurlijk wel
die behoefte aan afzondering, ik in ieder geval. Ruim een jaar geleden
kom ik er dus achter dat ik meer voor jongens voel dan voor meisjes, en
dat is op zicht al moeilijk genoeg!' Ik schrok op. En als je - los
daarvan - ook nog eens stelselmatig getreiterd wordt door een stelletje
klojo's..' Ik legde mijn hand op zijn arm. ‘Het spijt me ontzettend,
lieve Pieter, geloof me..' ‘O, ik geloof je en' hij lachte me toe,
‘vandaag heb je alles ruimschoots goedgemaakt!'. Ik kneep in z'n hand.
Hij vertelde verder. ‘Ik zocht dus de eenzaamheid. En... ik vond de
"Nadenk Plaats". ‘De Denk Plek' fluisterde ik. ‘Je weet wat ik bedoel,
Sven. Dáár kom ik tot rust, daar kan ik tot mezelf komen, en daar kan
ik.....nou ja, daar kan ik gedeeltelijk.... Aan m'n gevoelens toegeven.
Het is een eenzame plek, maar wel een veilige plek voor me. En daar heb
je me betrapt......'

Stilte.

‘Lieve Sven, ik had in de verste verte geen vermoeden dat dingen....eh,
dat er iets zou gaan, zou kúnnen gebeuren, zoals vanmiddag. Ik ben er
gelukkig door geworden..' ‘Gelukkig?' ‘JA!! Gelukkig, want nu weet ik
positief dat ik in dit godvergeten gat niet de enige ben. Ik voel me nu
minder eenzaam en alleen. Voor mij is dit een Dag met een Gouden
Randje.....'

Ik kuchte, niet zeker wat te zeggen. Pieter keek me aan.

‘Dit was een heerlijke en mooie middag, lieverd, maar zoals aan alles
komt ook hieraan een einde...'. Ik keek Pieter verbaasd aan. ‘Jouw hart
is bij iemand anders....'

Tranen in mijn ogen. ‘Maar hoe..?' ‘Ik heb het voortdurend in je ogen
gezien, lieve Sven. Je heb veel verdriet, je heb pijn, je bent
gekwetst, je voelt je gekwetst, en nu..... ben je misschien voor even
net zo eenzaam als ik me lange tijd gevoeld heb....' Ik was verbaasd.

‘Maar hoe....?' ‘Ik observeer, en ik léér! Ik weet nergens niks van,
geloof me, maar ik zie wel jouw verdriet, en ik weet natuurlijk van je
vriendschap met Daniel, och, daar hoef je nu toch echt geen genie voor
te zijn...' Hij pakte met beide handen mijn rechterhand.

‘Ik hou van Daniel' doorbrak ik de stilte, ‘maar of dat wederzijds is?
In ieder geval moest ik vandaag lezen dat hij...... hoe zal ik het
zeggen.... Eh... dat hij ook is, als ik, als jij, Pieter. En ik had dat
zo graag van hem persóonlijk willen horen! Ik voel me een beetje
verraden, het doet pijn weet je, en zeker doet het geen recht aan tien
jaren van hechte vriendschap.......' ‘Je zegt het: hechte vriendschap!
Het zal niet makkelijk wezen, maar ik denk dat uiteindelijk alles goed
komt, geloof me! Want weet je: jij bént gewoon een fijne, lieve en
boven alles liefhebbende jongen, Sven!' Ik bloosde. ‘O ja! Jij heb me
mijn gevoel voor eigenwaarde teruggegeven, en dat op één middag tijd!
Ik dank je daarvoor...' Ik had ambivalente gevoelens. Had ik me nu in
mijn verdriet en verlatenheid laten meeslepen?

Ik stond op om het eten op tafel te zetten en voelde me onzeker. Terwijl
ik de oven uitzette voelde ik twee armen om me heen. ‘Draai je om,
Sven'. Ik gehoorzaamde. ‘Zoals ik al zei: je heb mij vanmiddag iets
gegeven wat in mijn 16 jarig bestaan nog nooit iemand voor elkaar heeft
gekregen, namelijk mijn gevoel voor eigenwaarde. En vooral, je heb mij
- al was het dan maar voor een paar uurtjes - warmte en aandacht
gegeven. Daar is niets mis mee, zoals ik op mijn beurt geprobeerd heb
jou wat warmte en tederheid heb gegeven. Ik had dat nodig, jij had dat
nodig, WIJ hadden het nodig! En nu eten, ik rammel!!'

Ik barste in lachen uit. ‘Gaat dat zomaar??' ‘O ja! En praat je nu maar
geen schuld complex aan, lieverd. Misschien zullen we verder goede
vrienden worden, maar geen geliefden. Als de tijd daar is, zullen
Daniel en jij elkaar wenend in de armen vallen en eind goed al
goed....' Ik voelde me bevrijd en zei hem dat ook.

Het eten smaakte heerlijk........

Hoofdstuk 31

Woensdagmorgen, Daniel

Ik was nerveus, en niet zo'n beetje ook! Vandaag zou waarschijnlijk de
Schoolkrant uitgedeeld worden, en hoewel ik lang en veelvuldig alles
doordacht had was ik toch gespannen.

Ik probeerde me zo onopvallend mogelijk op te stellen die morgen, en
hoopte maar dat ik daarin slaagde.... Het eerste lesuur was Nederlands.
Offermans was weer behoorlijk op dreef, en zijn tirade tegen ‘Turks
Fruit' van Jan Wolkers was ronduit ridicuul. Ik had toch zo'n zin om in
dat pafferige gezicht te zeggen: u heeft volkomen gelijk, mijnheer
Offermans, het boek is niet alleen vulgair, het is ronduit obscéén!!
Pornografie is het, en niet zo'n beetje ook! Ik ben vorige week dan ook
twee keer achter elkaar klaargekomen na het lezen van de belevenissen
van Olga en Eric, en het zou drie keer geweest zijn, als m'n vader niet
onverwacht was binnengekomen!' Ik zei niets.

Toen werd het school krantje uitgedeeld. Ik bladerde er maar even in,
lang genoeg om te constateren dat mijn artikel erin stond. Yes! Ook
deze hindernis was genomen. Ik stopte het ding in mijn tas. Het spel
kon beginnen....

De lessen volgden elkaar op, en zo rond het derde uur snapte ik dat
enkele mensen (hoeveel?) het artikel geheel of gedeeltelijk gelezen
hadden. Sommige medeleerlingen begonnen me aan te kijken. Ik deed of
m'n neus bloedde. Kom maar op jongens! Vraag maar!

Na les 3 hadden we een korte pauze, en ik keek of ik Sven ergens zag.
Nope.

Patrick, een jonger broertje van Djingo kwam nieuwsgierig op me af.
‘Hoi, Daniel'. ‘Dag Pat, what's up, doc?' Hij grinnikte. ‘Leuke film
he?' ‘Sorry, heb hem niet gezien, maar eh... ik neem aan, dat je in
deze ochtendpauze niet mijn filmkennis wilt testen....?' De lach
verdween van z'n gezicht. ‘Ik heb je artikel gelezen.....' ‘Juist ja,
hoop dat je mijn stijl kon waarderen...' ‘Is het.... Ik bedoel.....is
het....eh, ja... klopt het wat er staat?' Het was eruit! Ik keek hem
koeltjes aan. ‘Over dit soort zaken maak ik nooit grapjes, Patrick! Het
is heel serieus.' Hij dacht na. ‘Weten de....Anderen het?' Hij bedoelde
ongetwijfeld mijn vrienden van de jazzband, maar sprak in hoofdletters,
alsof hij het had over buitenaardse wezens. Ik schudde van nee.
Aarzeling. ‘Nou........ ik... eh... ik vind het knap van je! En ook
moedig!' Hij rende weg.

Welaan! De eerste reactie was binnen!

We moesten weer naar binnen. Het vierde lesuur was tekenen en zoals te
doen gebruikelijk tamelijk rumoerig. Maar vandaag natuurlijk zo
mogelijk nog rumoeriger dan anders.... Door de klas heen en weer lopen
mocht niet, want anders zou ik zonder mankeren zeker bezoek hebben
gehad van deze en gene met de Prangende Vraag of het artikel op
waarheid berust, of dat het een farce was. Ik begon zenuwachtig te
worden.

Sven deed zoals hij de laatste week deed, niet abnormaal. Hij negeerde
me min of meer en het was duidelijk dat hij het artikel nog niet
gelezen had. Het stoorde me wel dat bepaalde klasgenoten hem steeds
meer met onverholen nieuwsgierigheid begonnen aan te kijken, benieuwd
natuurlijk wat zijn reactie was op Het Artikel... Nou, dat zouden we
dan snel in de gaten krijgen! Na het volgende uur was er de grote pauze
en dan zou de bom wel barsten...... De bel ging.

We moesten nu naar scheikunde, het laatste uur voor de middagpauze. Sven
- anders zo bedaard - was als eerste de klas uit, en ik zag hem
richting WC benen. Ik schonk er verder geen aandacht aan. Natuurlijk
kreeg ik bij de lokaalwissel enkele vragen voor m'n kiezen, maar deze
wimpelde ik af. ‘Straks, niet nu, te weinig tijd'.

De les begon, maar pas na een paar minuten realiseerde ik me dat Sven er
niet was. Nou ja, hij was op het toilet, en dat duurde misschien wat
langer dan gepland... Vijf minuten later: nog steeds geen Sven! Ik
draaide me om naar Peter die bij iedere les vlak achter me zit. ‘Waar
is Sven?' siste ik. Peter haalde z'n schouders op. ‘Is hij niet goed
geworden, of zo??' fluisterde ik. ‘MIJNHEER TER HORST!!!! Wilt u
alstublieft bij de les blijven?? Dank u zeer.' De klas lachte. Ik moest
opletten, scheikunde was nu niet bepaald mijn beste vak, en Cramer had
er slag van om je bij de les te houden....

Maar ik was wel ongerust. Cramer had zich weer omgedraaid naar het bord
en schreef verder. Ik draaide me op mijn beurt om naar Peter. ‘En??'
Weer dat schouderophalen. Verdorie! ‘Weet je dan niets, Pe? Hij blijft
toch niet zómaar weg tijdens een les?' ‘Misschien moet je buiten....'

Maar verder kwam het niet, want Cramer had er blijkbaar nu genoeg van.
Hij hield een kort preekje over niet opletten tijdens de les en over
mijn zwakke resultaten bij zijn vak. Kort en goed: ik werd eruit gezet.
Ik vond het allang goed. Ik pakte m'n tas en rende het lokaal uit,
nagestaard door zo'n 28 paar ogen.

Hoofdstuk 32

Ik zag Sven nergens, noch in de buurt van het lokaal, noch bij de
herentoiletten. Ik dacht na. Peter had het over ‘buiten'. Langzaam liep
ik de deur uit en dacht na, heel goed na. Ik begon een donkerbruin
vermoeden te krijgen waarom Sven verdwenen was. Enkele klasgenoten
hadden blijkbaar mijn stukje gelezen, waarom zou Sven er dan niet
eentje van kunnen zijn? En als dat zo was.... Mijn God! Natuurlijk had
ik van te voren de impact van dit alles proberen te overzien, maar stom
genoeg was ik tussen de bedrijven door wel een klein beetje het
‘incident' op de tennisbaan vergeten ... Dát maakte alles wel ff
anders! Stommerik die ik ben! Waarom begin ik er nú pas aan te
denken???? Lul de behanger die je bent! Klootzak! Ik was woedend op me
zelf. Die avond - in de tennishal - had ik Sven door mijn aarzelende en
afwijzende houding kwaad weten te krijgen, nu zou hij zondermeer rázend
zijn!! Ik moest dit rechttrekken, koste wat kost.

Het Project kon wat mij betreft naar de kloten lopen, als ik Sven maar
niet zou verliezen. Ik begon sneller te lopen, en wist precies
waarheen.

Ik rende tot voorbij het fietsenhok en stopte toen. Ik bad tot God in
de Hemel dat Sven zou zijn op de plaats waar ik vermoedde dat hij zou
zijn.....

Ik zag daar, bij de boom, een miezerig hoopje mens zitten. Sven zat met
z'n rug tegen de boom, ergens naast hem lagen wat blaadjes
(kutartikel!!!), en hijzelf had z'n hoofd in z'n handen en was aan het
huilen. Mijn hart bloedde. Wat ik ook met m'n artikel had willen
bereiken, DAT zeker niet!!!!

Langzaam liep ik naar hem toe. Na enige aarzeling legde ik m'n hand op
z'n schouder en fluisterde z'n naam.

Hij reageerde! Maar niet zoals ik verwachtte! Hij sprong min of meer
overeind en maakte aanstalten om weg te rennen. Goede God, niet zo!

‘Alsjeblieft Sven', smeekte ik, ‘loop niet weg, práát met me.....' Hij
lachte, maar het was bepaald geen vrolijke lach......

‘Praten?' ‘Ja Sven, praten.....' Sven begon tegen me te schreeuwen en
was dus écht heel erg boos. Ik schrok me het apezuur. Sven begon toen
een hele preek af te steken, zeg maar gerust een echte tirade. Hij was
razend. Ik probeerde er tussen te komen, maar dat maakte hem zo
mogelijk nóg kwader. Het huilen stond me nader dan het lachen.

Toen hij uiteindelijk me verwijten begon te maken dat ik niet als vriend
had gehandeld, en door mijn artikel 10 jaar vriendschap min of meer op
de schroothoop had gegooid, kwamen bij mij de tranen vanzelf. Ik had
mezelf veel te verwijten. Dat Sven het inmiddels ook op een huilen had
gezet maakte het alleen nog maar erger...

Ik probeerde, toen ik er eindelijk tussenkwam, tenminste nog iets goed
te maken, en bood m'n excuses aan. Dat viel dus bepaald ook verkeerd.
Kwaad, en ook anderszins erg geëmotioneerd rende Sven weg en sprong op
z'n fiets.

Ik bleef totaal ontredderd achter.

Ik ging op de grond zitten en keek met afschuw naar het schoolblad wat
daar nog steeds op de grond lag.

Ik wilde dus zo graag weten, wat de repercussies zijn op een Middelbare
School op een coming out verhaal? Ha ha, repercussies te over! Ik
voelde me dof en leeg van binnen, ik kon zelfs niet meer huilen. Ik
bleef in elkaar gedoken tegen de boom zitten en luisterde naar m'n
bonzende hart en de vogeltjes om me heen. "Zij maaien niet, zij zaaien
niet..." Ik bleef als in een trance zitten, en wenste vuriger dan ooit
dat ik nu door een vrachtwagen verpletterd zou worden....

Er kwam iemand naast me zitten. Ik bleef stil zitten en keek niet op of
om. Iemand gaf me een zoen op mijn wang Langzaam draaide ik mijn hoofd.

‘Annika!' ‘Ja, lieverd. Wat is er gebeurd?' Ik keek haar met doffe blik
aan, dacht even na, en begon natuurlijk weer te huilen.... Die lieverd
van een Annika hield me stevig vast en knuffelde me. Ik voelde me
daardoor niet écht getroost, maar het radeloze en doffe gevoel begon
wel weg te ebben. Ik deed m'n mond open.

‘Ik heb net een vreselijke ruzie met Sven achter de rug. Onze
vriendschap is uit, dat is wel duidelijk. Hij heeft dus mijn artikel
gelezen - jij ook neem ik aan?' Ze knikte. ‘Nou, hij vindt het bepaald
niet leuk dat ik mijn privéleven in de schoolkrant gebracht heb, zonder
er met hem over te praten. Sven ziet alles als één groot verraad aan
onze vriendschap..... Ik heb daarnet geprobeerd om er met hem over te
praten, maar dat is dus niet gelukt; hij is boos weggelopen, na onze
vriendschap voor beëindigd verklaard te hebben...' ‘Ik kan me zijn
gevoelens wel een beetje voorstellen....' ‘Je hebt hélemaal gelijk! Ik
ben dom geweest, en ondoordacht..... en nu is het over en uit.....'
‘Onzin! Jullie twee kennende komt alles beslist goed! Geloof me! Maar
lieve en onzekere Daantje van me, wil je wel voortaan je vrienden en
vriendinnen in ere houden?! Wij houden van je, en belangrijker nog: wij
houden van je zoals je bent!' Ze gaf me wederom een dikke zoen. ‘Och
lieverd toch, wat zul jij het de afgelopen tijd moeilijk gehad hebben!!
Het moet echt een worsteling geweest zijn. Had ons maar in vertrouwen
genomen! Wij hadden je kunnen bijstaan, en je morele support kunnen
geven'.

Ik voelde me een beetje gegeneerd, om adhesiebetuigingen te krijgen voor
iets waar ik geen last van had........ De pijn in m'n binnenste en de
knoop in m'n maag waren echt, maar dit had te maken met Sven. Ik hoopte
dat Annika het bij het rechte eind had en Sven en ik ooit, uiteindelijk
weer tot elkaar konden komen, als vrienden..... Het Project had me de
eerste uren een hele belangrijke les geleerd: hou je vrienden in ere en
vooral: sluit ze niet buiten en laat ze delen in je zorgen en je
verdriet.... Ondanks alle ellende was ik meer dan ooit vastbesloten
hiermee door te gaan!

‘Dank je lieve Annika, God weet dat ik momenteel ieder hulp zal kunnen
gebruiken. En heel erg sorry dat ik jullie niet in vertrouwen heb
genomen! Jullie zijn m'n beste vrienden.' ‘Dat zijn we zeker! En als
goede vrienden kunnen we jou uit de eerste hand al een goede tip geven:
bereid je voor acties van de kant van de directie!' ‘He?' ‘Kun je niet
zeggen he, wat moet je! Maar goed, luister: Djingo en Aimée waren
toevallig in de docentenkamer en hebben bij toeval een klein stukje
conversatie kunnen afluisteren tussen de Rector en onze conrector!'
‘Vertel!' ‘Nou, maak je borst maar nat! Onze vrienden hebben dus
gehoord dat de rector behóorlijk pissig is, sowieso al vanwege het feit
dat jouw stuk in het schoolblad terecht is gekomen! En dan is hij
vanzelfsprekend niet bepaald in z'n nopjes met de inhoud, dat kun je
wel denken. Ze zijn beslist iets van plan, die twee!'

Ik vertelde Annika maar niet dat ik van te voren zoiets al voorzien had
en dienaangaande mijn maatregelen al genomen had. Ik reageerde
zogenaamd geschrokken. ‘Dat komt er dan ook nog eens bij! Ik zal me
maar eens heel goed moeten gaan beraden wat ik binnenkort tegen dat
stel ter verdediging zal moeten aanvoeren. Wat denkt u, juffrouw
Street?' Annika begon te lachen. ‘Nou mijnheer Mason, u als meest
beroemde strafpleiter van Californie weet toch als geen ander dat de
beste verdediging de aanval is. Ik zou de heren in de tang nemen bij
het kruisverhoor en de zaak is gewonnen!' We lachten allebei nu.

‘En nu' kwekte Annika vrolijk, terwijl ze me bij een arm nam en me
meetroonde naar het fietsenhok, ‘nu neem ik je mee naar de ijssalon op
de Vennixstraat, en vervolgens trakteer ik je op het grootste ijsje dat
ze op de kaart hebben staan!' ‘I rest my case, your honour'. En voor de
laatste bel hadden we het schoolplein verlaten, zodat mij voor die dag
verdere con-frontaties bespaard bleven. Ik had wel genoeg gehad voor
deze dag........

ZO, DAG 1 ZIT ER OP! DE STUKKEN ZIJN IN STELLING GEBRACHT. SVEN HEEFT
TROOST GEZOCHT BIJ PIETER, EN DANIEL BIJ ANNIKA..... EN DAN DIE
NADERENDE CONFRONTATIE MET DE SCHOOLDIRECTIE..... ‘ALLES SAL REG KOM'
ZEI FERDINAND KRÜGER OOIT, MAAR MOMENTEEL LIJKEN DE PROBLEMEN GROTER DAN OOIT. DEEL 11 ZAL ZEKER HIER EN DAAR WAT SOULAAS BIEDEN, DAT IS ZEKER, MAAR VOOR IK KAN SCHRIJVEN ‘AND THEY LIVED HAPPILY AND
THEREAF-TER' ZAL ER TOCH NOG HEEL WAT WATER DOOR DE MAAS STROMEN (IK
LEEF IN DE PAREL VAN HET ZUIDEN).... BLIJF ALSJEBLIEFT REAGEREN! JULLIE
ZIJN MIJN MUSE, EN DOOR EN DANKZIJ JULLIE BLIJF IK MET LIEFDE
SCHRIJVEN. TOT GAUW,

RICK

Reageer of lees de reacties op dit verhaal
Auteurs waarderen reacties!

© Rick Debie, augustus 2008
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.