Hoofdstuk 25

Woensdag morgen, bij Sven thuis

Die woensdag stond ik op met een geestelijke kater. Ik voelde me
vanzelfsprekend ontzettend rot vanwege het gebeuren met Daniel, nog
steeds, en ieder uur leek dat gevoel wel groter te worden. Ik voelde me
machteloos, ook omdat ik nog steeds op 2 gedachten hinkte: enerzijds
wilde ik o zo graag op Daan afstappen, hem een hand geven en zeggen
dat ik de hele gang van zaken erg betreur, om het vervolgens als goede
vrienden uit te praten; uiteindelijk - zo dacht ik er tenminste nú over
- had ik die avond in de tennishal misschien wel wat overdreven
gereageerd. Anderzijds voelde ik me nog steeds erg afgewezen door hem,
op een manier die me in mijn beleving toch wel gekwetst had. Ik had me
bloot gegeven (letterlijk en figuurlijk...) en hij had daar afwijzend
op gereageerd, en niet als vriend gehandeld.... Vond ik.

Jezusmina! Wat kan het leven moeilijk zijn! Daniel had me gebeld
afgelopen weekend, en toen had IK afwijzend gereageerd. Ik stelde me
toen niet als vriend op, wetende dat ook híj zich rot voelt. Ik ben nog
steeds boos, en voel me nu eenzamer dan ooit....

We spreken de laatste dagen nauwelijks tot elkaar, alleen het
hoognodige. Eergisteren probeerde ik - tijdens onze wekelijkse
repetitie - zo normaal mogelijk te doen.

De maandagrepetitie ging natuurlijk gewoon door, maar ik ben bang dat
door het gebeuren van laatst de sfeer die maandagavond er bijna al
vanaf het begin voor zorgde dat de aanvankelijk gestarte repetitie
uiteindelijk op een teleurstelling uitliep. Richard, Peter, Djingo en
Aimée voelden natuurlijk de spanning goed aan, maar hielden verder hun
mond.

Om half 10 - drie kwartier eerder dan gebruikelijk - markeerde Aimée
met een droefgeestige en slome roffel op haar drumstel het einde van
deze repetitie. Enkele seconden doodse stilte, die doorbroken werd door
Djingo, met een uiterst valse vertolking op zijn viool van de Dodenmars
van Chopin.

‘Ik denk' vertolkte mijn collega gitarist Peter onze gevoelens, ‘dat we
er voor vanavond maar een punt achter moeten zetten'. In stilte pakten
we onze instrumenten in. Djingo keek beurtelings naar Daan en naar mij.
Ik haalde m'n schouders op en hield m'n mond; ik had zin om heerlijk
uit te huilen. Maar dat deed ik niet. Ik beet op m'n lip en ruimde m'n
muziek op.

Daan was z'n gitaar aan het inpakken en beantwoordde een vraag van Peter
over school. Hij sloot het koffer, stond op en... botste tegen mij op.
Ik voelde letterlijk een soort van elektrische schok. ‘Sorry' zei hij
zacht, ‘keek ff niet uit'. Hij keek me niet aan. ‘Geef niks' mompelde
ik. Ik keek hem niet aan. Ik keek hem niet aan, maar het liefste had ik
hem wél willen aankijken. Het liefste had ik Daniel in m'n armen willen
houden en willen zeggen: het spijt me zo! Ik voelde tranen prikken
achter m'n ogen. WAT ZIJN MENSEN, EN DAN VOORAL 17 JARIGE PUBERTJES
RARE WEZENS!!!!! Soms dan. Waarom volg ik verdomme gewoon m'n hart
niet??? Omdat ik een stijfkop ben.

Ik liet de mensen uit. Djingo als laatste. Hij gaf me een
vriendschappelijke knuffel. ‘Hey makker, waarom leggen jullie dat
ruzietje nou niet gewoon even bij, he. Zo erg kan het toch niet zijn!'.
Je moest eens weten, Djingo..... ‘Bedankt, Djingo, en dat méén ik!
Maar..eh..... het is anders dan je denkt...' Ik kneep m'n lippen stijf
op elkaar. Hij haalde z'n schouders op. ‘Oké man! Ik bemoei me er
verder niet mee, maar sluit alsjeblieft weer vriendschap....'
‘......want dan kunnen we weer gewoon repeteren...' ‘Nee, ik wilde
zeggen: sluit vriendschap, want jullie zijn het meer dan waard elkaars
vrienden te zijn...' Ik trok m'n wenkbrauwen op. ‘Jullie zijn voor
elkaar bestemd....' ‘ He?? Wat bedoel je?' ‘Dat mag jezelf
uitzoeken.....' En zonder nog iets te zeggen stapte Djingo op z'n fiets
en reed de nacht in.

Wat bedoelde hij nu??? Bedoelde Djingo wat ik dacht dat hij bedoelde?
Zou hij, anderen misschien ook, door mijn zorgvuldig opgetrokken façade
kunnen heenkijken? Ik moest voorzichtig zijn.....

Dit alles ging door me heen, terwijl ik uiterst moeizaam de
gebruikelijke ochtendrituelen volbracht. Ik zei pa en ma goedendag en
fietste redelijk somber naar school.

Hoofdstuk 26

De ochtend verliep uiterst moeizaam. Uiteraard. Ik was met m'n
gedachten ergens anders. Zo nu en dan keek ik stiekem naar Daniel, maar
die scheen totaal geen oog voor me te hebben. Hij leek me wat nerveus,
maar dat was onder deze omstandigheden niet zo vreemd natuurlijk...
Halverwege het eerste uur kwam de gebruikelijke kartonnen doos het
lokaal binnen. De Schoolkrant.

Mijnheer Offermans van Nederlands was net aan het orakelen over het boek
‘Turks Fruit' van Jan Wolkers en de film die ervan gemaakt was, en dit
jaar voor het eerst in de Nederlandse bioscopen was verschenen.
Offermans was er uiterst virtuoos in geslaagd om dit meesterwerk in
ongeveer één kwartier tijd te reduceren tot een ordinair pornoverhaal,
en voor de film had hij al helemaal geen goed woord over.... De sukkel.
Met objectief Voorbereidend Wetenschappelijk Onderwijs hadden
Offermans' bezigheden weinig van doen, maar inmiddels nam niemand van
ons zich meer de moeite om hem daar op aan te spreken, laat er met hen
over in discussie te treden. Indachtig Godfried Boman's geestige quote
‘Er zijn vormen van bewustzijnsvernauwing waar je iemand in moet láten'
lieten we Offermans in zijn (conservatieve) sop gaarkoken.

Offermans oreerde over het aliteraire gehalte van ‘Turks fruit' in het
bijzonder en Wolkers in het algemeen, en liet intussen de doos
rondgaan, zodat iedereen er een exemplaar van de schoolkrant uit kon
nemen. Verveeld pakte ik er eentje en liet het direct lusteloos in m'n
tas glijden. De bel ging.

We denderden naar buiten, op weg naar Wishaupt. Ze was een draak
natuurlijk, maar wel een draak die uitstekend lesgaf. Ik wilde nu dat
ik ver weg was van iedereen, op mezelf en ongestoord, ergens op de
Drentse Heide, of beter nog: in Peru... ‘Dort wo du NICHT bist, ist das
Glück', schreef Goethe al.....

Twee lessen later begon het me op te vallen dat bepaalde leerlingen me
op een aparte manier begonnen aan te kijken. In het begin had ik er
niet zo'n erg in, maar gaandeweg viel het steeds meer op. Na het vierde
uur liep ik naar een van de jongens toiletten en bekeek mezelf
zorgvuldig in de spiegel.

Niets. Ik keek omlaag. M'n gulp was keurig dicht..... Ik vroeg me af
waarom sommige medeleerlingen me aanstaarden, het beviel me niks, ik
hou niet van geheimzinnigheid. Ik liep de WC uit.

Aan de andere kant van de deur stond Peter, met een vreemde blik in z'n
ogen. ‘Ja, wat???' ‘Heb je het schoolblad al gelezen, Sven?' ‘Nee,
hoezo dan?' Hij schudde z'n hoofd. ‘Het lijkt me beter dat je het
gewoon maar leest, doe nu maar'. Hij sprak in raadsels... ‘Maar, wat
b...' ‘Lees nou maar gewoon' en hij liep zonder nog iets te zeggen weg.

Ik werd nieuwsgierig. Ik viste de laatste editie uit m'n tas en begon te
bladeren. Mmmmm..... verslag school voetbalteam..... Pergamom.....aan
iedereen die dit leest.... Aan iedereen die dit leest??? Mijn oog viel
op een naam. Ik bladerde door. Daniel ter Horst!!!

Heel snel en vluchtig vlogen mijn ogen over de woorden van Daniel en,
geloof het of niet, ik voelde me alsof ik een trap in m'n maag had
gekregen. Waarom?? Wat?? Hoe??? Godverdegodver nog an toe!!!

Rustig blijven sprak ik mezelf toe. Ik haastte me naar buiten en liep
naar het achterste gedeelte van het schoolcomplex, waar ik verwachtte
rustig en ongestoord verder te kunnen lezen. Achter de locatie waar we
onze fietsen konden stallen was nog een klein bosje, en dáár wilde ik
me terugtrekken. Ik kwam hier in het verleden vaker met Daan, als we
relatief ongestoord wilden praten. Met Daan.

Ik ging tegen een boom aanstaan en begon te lezen. Ik las het artikel
nog eens. En nog eens. Bij de vierde lezing kwamen de tranen. Ik liet
het blad uit m'n vingers glijden en keek wezenloos voor me uit.
Langzaam liet ik me door m'n knieën zakken en ging zitten. Ik boog m'n
hoofd en begon geluidloos te janken.

Waarom wordt ik zo ontzettend afgewezen door m'n vriend??? Waarom heeft
hij blijkbaar willens en wetens er voor gekozen niet met mij hierover
te praten??? Waarom die reactie in die vermaledijde tennishal????
Waarom? Waarom?? WAAROM????? Ik schreeuwde geluidloos en voelde me
zwaar belazerd en depressief.

Ik hield m'n hoofd tussen m'n handen en wenste dat ik hier en nu zou
doodgaan...

Een aarzelende hand op m'n schouder. Een fluisterende stem.

‘Sven?'

Ik keek op.

‘Daniel!'

Sneller dan ik voor mogelijk had gehouden stond ik overeind en maakte
aanstalten weg te lopen. Weg van alles. Weg van iedereen. Weg van
Daniel.

‘Alsjeblieft, Sven....' Smekend. Ik keek hem aan. ‘Loop niet weg, práát
met me...' Ik produceerde iets dat door moest gaan voor een cynisch en
schamper lachje.

Ik begon boos te worden, en dat was goed. Boos zijn is een emotie, maar
op dit moment oneindig veel beter dan wanhopig zijn, of intens
verdrietig, of.....

‘Praten'.... ‘Ja, Sven, praten...' ‘Praten?' ‘ PRATEN???' Ik schreeuwde
nu. Daniel keek me geschrokken aan.

Ik ging door. ‘Luister vriend, ik bedoel EX VRIEND', Daniel kromp ineen,
‘ik heb je stukje gelezen en zou eigenlijk moeten lachen als ik me
niet zo aangeslagen zou voelen. Praten? Mijn lieve hemel! Al langere
tijd worstel ik....eh.... worstel ik met zaken, waar ik zooooo
ontzettend graag eens met je over had willen praten, en al tíjden
probeerde ik de moed bij elkaar te schrapen om dat te doen. Ik was
bang. Ik bén bang. En sinds die godverdommese gloeiende kut avond in
die fucking tennishal wordt het me duidelijk dat ook JIJ blijkbaar met
iets zit, en dat zou dan toch misschien een gelegenheid zijn om met
praten te beginnen, nietwaar??' Ik begon echt op dreef te komen.

‘Sven, ik wilde..' ‘Hou je mond en laat me uitpraten, oké? OKEE????'
Daniel keek me verbijsterd aan, en ik zag dat z'n lip begon te trillen.
Ik negeerde het en ging door. ‘Mijn reactie, daar in die tennishal
verdient zeker geen schoonheidsprijs, maar ik wilde in ieder geval met
je práten. Ja!! Ik wilde eindelijk tegen je zeggen wat me al langer
bezig houdt. Maar nee, ik wordt afgewezen! Mijnheer wilt dus NIET
praten, en waarom nu toch?? Waartoe dienen dan 10 jaren van
vriendschap?? We hebben verdomme bijna álles gedeeld, en dan - als het
er écht op aankomt - wijs je me af.. En dan?' Ik kon er dus niets aan
doen, maar ik begon weer te huilen.

‘Dan verkiest de heer Daniel ter Horst zijn ziel en zaligheid te
etaleren in het schoolblad' snotterde ik, mijnheer ter Horst wenst z'n
intiemste gevoelens en gedachten te delen met zo'n 800 anderen!
Godverdommese klootzak!! Waarom doe je me dat aan? Waarom ben je er
niet met mij over komen praten? Ik heb je stuk zojuist heel zorgvuldig
gelezen, en blijkbaar worstel jij hier al langer mee.. Waarom kom je
dan niet naar je beste vriend toe om te praten? Tenminste ik dacht, dat
ik je vriend was....' Ik snikte het uit. Waarom Sven??? WAAROM, lul die
je bent??????'

Daniel was duidelijk ook aan het einde van z'n Latijn. ‘Het spijt me,
meer dan ik kan zeggen, lieve Sven, en ik...' ‘LIEVE SVEN??? Och kom
nou!! Weet je wat je doet? Richt hier een clubje op voor lotgenoten en
zie dat je eruit komt. Ik ben weg'

Ik griste m'n tas en rende richting fietsenhok, Daan in totale
ontreddering achterlatend, maar dat kon me geen reet interesseren. Ik
wilde maar één ding: zo snel mogelijk weg van hem, en alleen zijn.

Ik ontsloot m'n fiets en racete het schoolterrein af met een snelheid
die Eddy Merckx jaloers gemaakt zou hebben...... Ik was furieus op
Daan, ik was razend, maar tezelfdertijd ook heel hulpeloos, verdrietig
en uiterst kwetsbaar. De tranen liepen nog steeds over mijn gezicht, en
achteraf beschouwd mag ik blij en vooral dankbaar zijn dat er toen geen
ongelukken gebeurd zijn....

Hoofdstuk 27

Wat nu te doen? Ik had overigens nog 2 lesuren te gaan, maar dat kon me
op dit moment echt niets schelen! Ze sturen me maar van school!

De koele lucht - waarin zich de naderende herfst begon te manifesteren -
bracht me weer een beetje tot rust. Ik dacht na. Wat nu te doen? Naar
huis? Moeder Karlijn hoefde vandaag niet te werken, en die zag me
aankomen! Ik zou vragen moeten beantwoorden, lastige vragen, en daar
had ik voorlopig dus geen trek in... Ik dacht na.

De Denk Plek!

Waarom had ik daar niet eerder aan gedacht? De Denk Plek.... Grenzend
aan onze woonplaats is een mooi natuurgebied, de Vrije Weerdt geheten,
en ik kwam er geregeld, vaak in het gezelschap van Daan. Daan... Een
deel van het gebied is verboden terrein voor recreanten, en is ook
afgezet. Het is een gedeelte waar een tal beschermde vogelsoorten hun
habitat hebben, en die mogen uiteraard niet gestoord worden, vandaar.
Wij waren zo stout om er tóch te komen..... Gewoon, omdat het er stil,
vredig en rustig is, een ideale plek dus voor 2 vrienden om ongestoord
alleen te zijn. Twee vrienden..... Twee ex vrienden, dacht ik grimmig.

Ik fietste door en kwam op de plaats van bestemming. Ik sloot de fiets
af en verstopte deze ergens in het struikgewas. Ik liep verder het
natuurgebied in. Ik wilde alleen zijn. Ik wilde nadenken. Ik wilde
uithuilen.

Na ongeveer 1 kilometer vond ik de plek waar ik zijn moest. Ik kroop
omzichtig onder de prikkeldraad versperring door en liep voorzichtig
verder. Voorzichtig, want zo nu en dan loopt er wél een boswachter, en
die wilde ik vandaag en nu niet tegenkomen... Ik sloop verder. Ik was
bijna bij de plek van bestemming. De Denk Plek van mij, van ons van
mij, want Daniel is afgeserveerd, van mij dus.... werd gedomineerd door
een grote en oude eikenboom, en dáár wilde ik vertoeven. Daar wilde ik
nadenken. Ik was er bijna. Ik keek rond.

Ik schrok. Ik was niet de enige!! Ik hoorde geluid, nog voor ik iemand
zag. Dat gebeurde even later, en ik schrok nog meer!!

Alle Heiligen in de Hel! Pieter!

Er stond een jongen die ik kende, iemand uit de 4e klas, hij stond tegen
‘mijn' boom. Mijn trieste en nare gedachten van zojuist waren voor dit
moment even op een zijspoor gezet, toen ik eenmaal duidelijk zag wat er
gaande was: Pieter stond met z'n rug tegen de boom, zijn broek op z'n
knieën, en was heel fanatiek aan het masturberen!

Hoofdstuk 28

Ik stond paf! Pieter! Beter gezegd: Pietertjuuuuuuh, zoals wij hem
noemden. Pietertjuh werd vaak door z'n moeder naar school gebracht, de
laatste jaren niet meer overigens. Maar in die tijd dus wel. En
steevast zei zij dan: ‘Pietertjuh, zul je goed opletten, knulletje?'
Dus kreeg de knaap vanzelfsprekend de bijnaam Pietertjuuuuuh, waarbij
we uiteraard de laatste lettergreep behoorlijk lang rekten.

Pietertjuh werd behoorlijk gepest, ook toen hij op de middelbare terecht
kwam, en tot mijn grote schande deed ik aanvankelijk van harte mee.
Eigenlijk een gewone jongen, niets opvallends, maar wel stil, heel
stil. Hij was klein van stuk, droeg een brilletje, en vanaf het begin
van zijn middelbare school periode was het duidelijk dat Pieter het
echt niet zou brengen tot class captain.... Toen hij in de tweede zat
(ik in de derde dus) waren ik en nog 2 anderen hem weer eens op stang
aan het jagen. We sarden hem maar wat, overigens zonder enige
aanleiding. Timide vroeg hij - zoals hij dat altijd deed - of we wilden
ophouden. Wij lachten hem uit.

Toen zag ik zijn machteloze tranen, en vooral zijn gekwetste blik en
ogen die duidelijk veel pijn verrieden. Ik schrok en liep weg, m'n twee
vrienden achter me aan. Waarom ik dan wegliep? Ik legde uit dat ik er
gewoon geen zin meer in had. Ze waren verbaasd en vroegen toen of ik
soms een vriendje was van dat lulletje rozenwater, en ik probeerde uit
te leggen wat ik voelde, maar ze konden of wilden me niet begrijpen. Ik
haalde m'n schouders op en ging er van tussen. Een paar maanden later
was het contact vanzelf verbroken met hun. Pietertjuh werd gelukkig
minder gepest sindsdien. Ikzelf had niks tegen hem, maar ook niks met
hem, dus ik negeerde hem gewoonweg.

En nu stond hij zich af te trekken in de natuur!

Ik wilde bepaald niet de voyeur uithangen, maar wilde wel heel graag
MIJN plek daar onder die boom innemen, dus dan maar wachten tot Pieter
tot een einde had gebracht waar hij blijkbaar al een tijdje mee bezig
was... Onwillekeurig keek ik en voelde me ongemakkelijk. Ik werd ook
niet echt opgewonden van deze aanblik. Door het blijven kijken werd me
wel iets anders duidelijk: Pieter zag er - ondanks zijn geringe lengte
en zijn bril - best aantrekkelijk uit! Hij had van die droevige bruine
ogen (was me vroeger al opgevallen), en zeker onder deze omstandigheden
kon ik duidelijk zien dat hij een mooi en goed geproportioneerd lichaam
heeft....

Ik kreeg kramp in m'n linkerbeen en verzette m'n voet. Ai! Er kraakte
een tak onder m'n voet. Heel duidelijk. Pieter staakte onmiddellijk
zijn activiteiten en keek angstig rond. ‘W w w wie is daar' zei hij met
bibberende stem. Ik stond op korte afstand van hem, onbewegelijk stil.

‘Is daar iemand?' Wat krachtiger nu. Ik dacht er het beste aan te doen
me maar bekend te maken. Ik stapte uit de schaduw naar voren en zei
schaapachtig ‘hallo'.

De jongen werd beurtelings wit en rood. ‘Jij??' bracht hij er met moeite
uit. Hij probeerde intussen zijn kleren te fatsoeneren, maar was
natuurlijk zodanig in de war dat dit aanvankelijk niet lukte. Ik kreeg
medelijden met hem en moest echt de aandrang onderdrukken om hem
daarbij te helpen... Uiteindelijk kreeg hij toch z'n piemel in z'n
onderbroek gestopt en lukte het hem z'n broek over z'n heupen te
krijgen. Hij rukte z'n rits dicht.

Ik schraapte m'n keel. ‘Het spijt me, maar ik was toevallig Toevallig???
in de buurt, ik kom hier wel vaker..... Sorry, ik wil je niet in
verlegenheid brengen', mompelde ik. ‘Toevallig??' Een smalend lachje,
althans wat ervoor moest doorgaan. ‘Ja, zoals ik al zei, ik.....' ‘Ik
ben wel goed, maar niet gek! Je bent me gewoon gevolgd!!! Niet dan??'
Ik hief m'n handen in een verzoenend gebaar omhoog. ‘Het is echt niet
wat je denkt, Pieter, ik ben hier echt toevallig, geloof me
alsjeblieft'. ‘Ja ja, dat geloof je zelf toch niet? Is dat nu een
volgende fase in dat leuke spel dat heet "Pietertjuh pesten"??
Pietertjuh stiekem volgen en achterna zitten??' Hij keek me boos aan,
terwijl de tranen van machteloze frustratie in zijn bruine ogen
stonden. Ik voelde me slechter dan ooit.

Daniel was nu geheel en al naar de achtergrond gedrongen en ik had echt
heel erg met dit joch te doen. ‘Geloof me dan toch! Ik ben hier, omdat
ik hier vaker kom, omdat ik wel eens alleen wil zijn, en trouwens, met
die ‘vrienden' van toen heb ik al een tijd geleden gekapt, dat zou je
toch moeten weten'. ‘Mooie woorden, waarom geloof ik ze alleen niet?'
Ik legde voorzichtig een hand op z'n linkerschouder. ‘Geloof me maar
wel, het is precies zoals ik het zei!' Driftig sloeg Pieter m'n hand
weg (oef! Dat deed pijn!). ‘Blijf alsjeblieft van me af en donder op!'
‘Pieter...' ‘Sodemieter op! Weg!' ‘Laat me...' probeerde ik nog. ‘Weg!'
Hij liet zich op de grond zakken en begon zacht te huilen.

Een uur geleden was IK verdrietig, maar nu zag ik naast me een totaal
ontredderde jongen, wiens tomeloze en leek wel uitzichtloze verdriet
naar buiten kwam; en dat voor het eerst, dacht ik. Ikzelf was
emotioneel ook op een dieptepunt en had meteen de neiging om met hem
mee te janken. Ik was diep geroerd. Een krampachtig snikken ging door
de jongen heen en op dat moment voelde ik maar één ding: hem troosten
en in bescherming nemen. Tegen wat dan ook. Ik ging zitten en legde
intuïtief mijn arm om hem heen.

‘Laat dat!' Ik hield hem stevig vast, het kon me niet bommen. Hij trok
zich min of meer los en keek me met enige minachting aan. ‘Hoort dat
ook bij jullie spel? En, waarom ben je hier nog??? Moet je niet naar je
vriendjes toe om hierover te vertellen???' Hij geloofde me niet!
Waarom vertouwde hij me niet? Ik wist het antwoord, tot mijn schaamte.
Ik sloeg m'n ogen neer.

‘Ga weg, en laat me eindelijk met rust' schreeuwde hij, ‘en o ja, ik
heb nog een heel sappig nieuwtje voor jullie: ik ben een flikker. Een
flikker ja, zal ik het spellen??? F L I K K E R!!!! Een mietje, poot,
kontneuker, bruinwerker.... Go, tell it on the mountains'. Totaal
uitgeput zonk hij achterover. Ik was nog niet eens zó verbaasd. Pieter
huilde niet meer en keek somber voor zich uit.

Ik nam hem in m'n armen, alweer, en fluisterde: ‘Ik ook, Pieter, geloof
me alsjeblieft, ik ook....' Hij wilde zich weer losrukken, maar ik gaf
hem geen kans. Ik klemde hem vast en had de meest tegenstrijdige
gevoelens. Het gevoel om hem te troosten en om hem te beschermen was
het grootste. Ik drukte Pieter tegen me aan en gaf hem een kus op z'n
voorhoofd. Pieter bewoog zich niet. Ik hield hem nog steeds stevig vast
en voelde golven van genegenheid door me heen stromen. Ik kuste hem
opnieuw, deze keer op zijn lippen.

Pieter keek me ongelovig aan. Ik glimlachte, in weerwil van mijn
verdriet dat nog steeds op de achtergrond manifest was. Ik kuste hem
opnieuw, op dezelfde plaats. Pieter reageerde, maar deze keer anders.
Hij kuste me terug!

In een wel zeer innige verstrengeling zaten we zo minuten lang tegen
elkaar aan.

Pieter verbrak als eerste de stilte en zuchtte diep. Ik ook. We begonnen
beiden te lachen. ‘WAUW!!!' ‘Ja he?' We lachten opnieuw.

Hij werd weer serieus. ‘Waarom, Sven? Waarom ik??' ‘Omdat ik om je geef,
Pieter, omdat ik je wil beschermen, omdat.... Omdat ik je warmte veel
geven, veel warmte..... omdat....' ‘Omdat?....' ‘Omdat ik verdomme zelf
graag wat warmte wil krijgen, daarom!'

Hij hield me vast in stilte en knuffelde me een beetje. Dat deed goed.
Erg goed.

Geruime tijd zaten we zo samen in een vredige stilte, toen ik aanstalten
maakte om op te staan. ‘Ik geloof dat we maar eens moeten gaan...'
‘He?? Waarom?' ‘Misschien omdat het is beginnen te regenen? Als ik me
niet vergis zal het zodadelijk met bákken uit de hemel komen...' ‘Mijn
hemel, ik geloof dat je gelijk heb'.

Pieter stond op en reikte me de hand. Ik nam z'n hand en liet me door
hem optrekken. Ik keek hem voortdurend in de ogen. Ik gaf hem nogmaals
een diepe kus. ‘En nu rénnen!!' We hielden elkaars hand vast en renden
als gekken door het bos, op weg naar de uitgang.

Een kleine tien minuten later waren we door de versperring en bij onze
fietsen (die van hem lag toevallig 20 meter van die van mij vandaan).
Toevallig? Het góót inmiddels.

We pakten onze fiets en raceten naar de stad.

ZO JONGENS, DEEL 9 DAN. ZIJN ER EIGENLIJK OOK MEISJES ONDER MIJN
LEZERSPUBLIEK?? IK HOOP VAN WEL... IN IEDER GEVAL: SVEN'S EN DANIEL'S
BEIDER GEVOELSLEVEN HEBBEN EEN FLINKE KNAUW OPGELOPEN, EN SVEN REAGEERT DAAR OP ZÍJN MANIER OP... TOT DEEL 10

Reageer of lees de reacties op dit verhaal
Auteurs waarderen reacties!

© Rick Debie, augustus 2008
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.