Hoofdstuk 22

Het daarop volgend weekend verliep rustig. Natuurlijk voelde ik wat
spanning als ik aan Het Stuk dacht; maar gelukkig was alles zo verlopen
als ik gehoopt had, niemand had argwaan gekregen, en als het goed was,
dan was inmiddels de hele handel bij de drukker, en zou ik volgende
week woensdag - uiterlijk donderdag - in de openbaarheid komen met mijn
zogenaamde comingout.....

En dan Sven..... Dierbare Sven! Een paar dagen na Het Gebeuren in de
doucheruimte van de tennishal was mijn hoofd nog steeds één grote en
verwarde chaos. Ik was wel veel rustiger geworden sindsdien, niet op de
laatste plaats door de gesprekken met moeder Eveline. En nu maar
proberen de zaken op een rijtje te krijgen! Ik had gisteren geprobeerd
met Sven in gesprek te komen, jammerlijk mislukt! Hij reageerde
koeltjes aan de telefoon en liet duidelijk blijken momenteel geen
behoefte te hebben aan een gesprek. Ik vroeg natuurlijk waarom niet.
‘Luister, Daniel, wat gebeurd is is gebeurd, oké? Laat het maar even
zo'. Hij noemde me bij m'n volle naam, niet zo'n goed teken, want
normaal was het "Daan'' of "Daantje".... ‘Maar ik zou je graag even
willen spreken' probeerde ik nogmaals. ‘Waarom?' ‘Waarom? Waarom?? Nou,
omdat ik een erg rot gevoel heb overgehouden aan het gebeuren van een
paar dagen geleden, en... nou ja, ik eh..... ik voel me niet best...'
‘Nou, dat hebben we dan in ieder geval gemeen. Het beste'.

En voor ik iets kon terugzeggen had Sven de hoorn op de haak gelegd. Ik
staarde nog een tijdje naar de bakelieten telefoonhoorn en legde toen
nadenkend langzaam de hoorn op de haak, weer heel onzeker over wat ik
hier nu weer mee aanmoest. Dat was gisteren.

Ik keek met één oog naar de wekker en zag dat het half tien was.
Natuurlijk zag ik ook Svens foto op het nachtkastje staan, die ik
gisteravond tevergeefs geprobeerd had om te draaien. Ik haalde m'n
schouders op. ‘Daar ga je Svennie, tot betere tijden...', en richtte me
halfop om het fotolijstje met Svens afbeelding vast te pakken en in het
laatje van m'n nachtkastje te laten verdwijnen. ‘Wat een overdreven,
romantische en o zo puberale actie is dit toch' dacht ik. Ik had me
blijkbaar niet hoog genoeg opgericht, want ik kreeg wederom het lijstje
net niet te pakken en door deze actie viel het om en kwam ondersteboven
op het nachtkastje te liggen. ‘Ook goed, pianoboy, blijf zo maar even
liggen, lijkt me voor nu het beste...'

Ik ging weer liggen, vouwde mijn handen onder m'n hoofd en dacht na. Het
is zaterdag 9 september 1973 dacht ik toen monter, en ik heb een lekker
lang en zalig weekend voor de boeg, zonder al te veel verplichtingen,
kom op! Uit de veren!

Onder het aankleden bedacht ik wat ik vandaag zou gaan doen. Het Grote
en Verlossende Gesprek met Sven kon ik wel vergeten; ik besloot eerst
maar een paar uurtjes te gaan lezen. Na het ontbijt keek ik in mijn
boekenkast, op zoek naar ‘Kruistocht in spijkerboek', dat heerlijke en
vooral fantastische boek van Thea Beckman, dat net dit jaar verschenen
was. Ik had het bijna uit, maar wilde het daarna meteen nog eens lezen
met het oog op plaatsing op mijn boekenlijst voor school. Mijn ogen
dwaalden over het bovenste schap, waar ik het boek volgens mij ergens
had neergelegd en bleven rusten op ‘The Lord of the Rings' van Tolkien.
Och ja, onze Tolkien...... Ik nam het boek ter hand en dacht met
weemoed dat mijn held, de auteur van al dit moois 8 dagen geleden
gestorven was. Het boek was 19 jaar geleden voor het eerst
gepubliceerd, maar had nog helemaal niets van zijn magie verloren,
integendeel! Ik ging op m'n bed zitten, bladerde door het eerste deel
en..... ik was weer verkocht! Thea Beckman moest maar even wachten.....

Zondag had Eveline gelukkig geen actieve dienst (ze had wachtdienst en
moest standby zijn voor noodgevallen) en was vanaf het begin van de
middag druk in de weer in de keuken. Het zou Toscaans worden deze keer,
en wij alleen keken uit naar het moment van aan tafel gaan! In
afwachting legde ik op mijn slaapkamer de laatste hand aan de vertaling
van een stukje Livius, het laatste beetje huiswerk dat nog gedaan moest
worden voor morgen. ..... ‘et ducibus Bruttiis Graecas urbas
temptavit,' Ik mompelde die woorden voor me uit; ik herkende de
constructie niet meteen. Ik was moe geloof ik; ik zuchtte. ‘En terwijl
De Bruttiërs hem de weg wezen viel Hannibal de Griekse steden aan'
schalde een vrolijke stem vanachter de openstaande slaapkamerdeur. Ik
keek op.

Annika kwam binnen en plofte naast me op het bed. ‘Dag lieverd, nog
steeds bezig?' ‘Mmm, dit was eigenlijk het laatste stukje dat jij zo
vriendelijk was zojuist voor me te vertalen'. Ik sloeg m'n boeken en
schrift dicht en liet alles achteloos op de grond vallen. Ik was blij
dat m'n ex vriendin er was en was wel toe aan een praatje. Ik gaf haar
een vriendschappelijke zoen op haar wang, wat haar het commentaar
ontlokte: ‘He jasses! Je had je wel eens mogen scheren!' Ze had gelijk,
maar ja, zondag is zondag, nietwaar? Ik moest me sinds kort iedere dag
scheren, want mijn haren groeiden snel en weelderig, trouwens niet
alleen op m'n gezicht! Sinds enige tijd groeide het ook rijkelijk op
m'n borstkast, en eerlijk gezegd vond ik het best een mooi gezicht! ‘Ja
klopt, schatje, maarreh...... ik héb me geschoren vanmorgen, alleen
niet mijn gezicht'. Ik liet deze mededeling even in de lucht hangen, en
toen kreeg ze het door. Ze gaf me een por die me bijna in de plantenbak
die naast m'n bed staat deed belanden (trouwens een uitstekende plek om
in te plassen, vooral als je 's nachts geen zin heb om die hele gang
naar het toilet te maken...) ‘Wat ben je toch een uitgesproken
smeerkanis, Daantje' lachte ze. Ik knikte instemmend en bedacht wat een
fijne vriendin en kameraad Annika wel niet was. Sinds onze ‘relatie'
definitief voorbij was waren we eigenlijk alleen maar meer naar elkaar
toegegroeid, en waren in alles elkaars steun en toeverlaat, zoals ik
dat ook met Sven heb.

Had. Mijn gezicht betrok. Nu niet aan denken! Annika is hier!

‘Is er wat, Daan? Je kijkt zo somber, het lijkt wel alsof je op het
Schoolbal door mevrouw Wishaupt ten dans bent gevraagd en niet durft te
weigeren', grapte ze. Ik moest lachen. ‘Frau Generalin' riep ik.
‘Moeder Overste!' ‘Zuster Aborta Provocata' joelde ik, ‘van de Orde van
het Verheven Kruis van de Heer'. Gierend van het lachen vielen we tegen
elkaar aan. He, dat deed goed....

Toen we uitgelachen waren keek ze me weer peinzend aan.. ‘Maar je heb
nog steeds geen antwoord gegeven op mijn vraag, is er wat met je? Als
ik eerlijk mag zijn vind ik je de laatste dagen wel sombertjes en
zo....'.

Ik wuifde het weg. ‘Een beetje hoofdpijn, ik heb veel gedaan afgelopen
dagen, het stelt niets voor, met mij gaat alles best', loog ik. Het
blije gevoel van een minuut geleden was op slag weg en onwillekeurig
keek ik steels naar de omgevallen foto van Sven. Niet stiekem genoeg,
want ook haar blik ging naar het nachtkastje. ‘De foto is omgevallen'
riep ze. ‘Gisteren per ongeluk omgestoten toen ik me uitkleedde' verzon
ik om er van af te zijn. Annika was mijn boezemvriendin, absoluut, maar
zolang ik zelf niet echt duidelijk begreep wat er gaande was tussen
Sven en mij, en in mezelf, wilde ik er niet over praten, nou ja, met
uitzondering van Eveline dan.

Helaas waren m'n ogen op ditzelfde moment weer vochtig geworden.
Verdorie! Ik stond abrupt van m'n bed op en begon omstandig m'n
schooltas voor morgen in te pakken, bij wijze van afleidingsmanoeuvre.
Dit was niet zo'n goede zet, bleek al snel.

Doordat ik m'n gedachten even niet meer op het gesprek met Annika hoefde
te focussen gingen deze al heel snel alle kanten uit. Verdomme! Wat
gebeurt er toch??? Kut kut kut, waarom ben ik in vredesnaam behept met
zo'n groot arsenaal aan emoties!! En ja, hoor, niet meer tegen te
houden liepen enkele tranen over m'n gezicht. Nijdig wiste ik deze weg.
"Tranen hebben soms de kracht van woorden" citeerde Annika de Romeinse
dichter Ovidius. ‘Je zegt zoveel nu', ze nam m'n beide handen vast,
‘maar niet alles. Kom, lieve Daan, lucht je gemoed'. Ik keek haar aan.

‘Sven en ik hebben ruzie, al sinds een paar dagen. Sindsdien is onze
verhouding er een van een koele bejegening. Hij negeert mij en wil niet
met me spreken'. ‘Waarover hebben jullie dan ruzie gehad?' Ik aarzelde.
‘Nou, dat ligt wat moeilijker, ik....eh.... kan er moeilijk over
praten, want het ligt allemaal nogal gevoelig.... Het is tamelijk
persoonlijk, zie je'. ‘Nee, ik zie niets! Wát is dan zo persoonlijk'.
Ik knikte met m'n hoofd. ‘Sorry, maar ik kan Sven z'n vertrouwen niet
beschamen' zei ik, heel laf natuurlijk, want dit is maar een onderdeel
van de hele zaak, en alles wat ikzelf de laatste dagen doorvoelde was
er een minstens zo belangrijk bestanddeel van, maar dat dorst ik dus
niet tegen haar te zeggen.

Annika was heel nieuwsgierig, maar ook tactvol. ‘Oké, Daniel, ik
respecteer jouw standpunt, maar denk je niet echt dat dit wel bijgelegd
kan worden? Hoor eens, jullie kennen elkaar al 9 jaar, geloof
ik....en...' ‘Tien jaar' onderbrak ik haar. ‘Kijk eens aan! Je gelooft
toch niet echt dat een zo'n ruzietje een vriendschap van 10 jaar om
zeep kan helpen? Kom op nou'! De lieve schat had natuurlijk geen flauw
idee, waar het allemaal om ging, van de andere kant scoorde ze wel een
punt. Tien goede, fijne en kostbare jaren hadden Sven en mij dicht bij
elkaar gebracht, heel dicht, en natuurlijk was dit nu niet zomaar
voorbij; als ik door mijn verwarde gedachten en emoties heen had
proberen na te denken was ik er zelf ook wel op gekomen.

Ik voelde me weer iets beter, en dat zei ik Annika ook. ‘Je heb gelijk,
Sven en ik zullen praten, zo snel mogelijk, en we komen er uiteindelijk
wel uit'. ‘Daar ben ik van overtuigd, lieverd, en je weet: Annika is er
altijd voor jou!' Ik gaf haar een zoen. ‘Natuurlijk schat, dank je,
maar nu is het toch echt de hoogste tijd voor wat vloeibaars, kom mee!'
We liepen gezellig pratend naar beneden.

Hoofdstuk 23

We zaten gezellig met ons vieren in de keuken, de afwas was gedaan. Het
eten was weer eens voortreffelijk geweest. ‘Toscaans, with a touch of
Eveline' had moeder gegrapt. Hoe dan ook, het was áf, en ook de vaat
was in de machine nu, lang leve de uitvinding van mevrouw Josephine
Cochrane! We waren allen aan het lezen en behalve het zo en dan
omdraaien van een bladzijde hoorde je verder niets. We zijn een echte
leesfamilie en hoewel we natuurlijk ook een tv hebben, en ook wel op
andere manieren de avonden doorbrengen lezen we heel vaak. Het gebeurt
meer dan eens dat we met z'n drieën of z'n vieren uren bij elkaar
zitten, lezen en maar weinig woorden wisselen, om dan - als we na uren
opbreken om naar bed te gaan - tegen elkaar te zeggen hoe ontzettend
gezellig het weer geweest is! En geloof me: dit is dan beslist niet
cynisch of sarcastisch bedoeld.....

Ik verdiep me in Tolkien en lees over Tom Bombadil als plots de telefoon
gaat. Eveline veert op, ze heeft wachtdienst en het kan natuurlijk het
ziekenhuis zijn. Ze kijkt op haar horloge: nog een half uur te gaan,
het zal toch niet???

‘Goedenavond, u spreekt met Eveline ter Horst'. Een enthousiaste
begroeting aan de andere kant. Eveline legt even de hand op de hoorn en
sist: ‘Het is tante Ernestine!'. Tante Ernestine!

Een mooier exemplaar van het menselijk ras kun je je nauwelijks
voorstellen! Ernestine is technisch gesproken geen echte tante van ons,
maar we hebben haar altijd zo genoemd. Ernestine - inmiddels 50
geworden - is een jeugdvriendin van ma, en zij heeft na het huwelijk
van mijn ouders en na haar eigen huwelijk het contact niet verloren
laten gaan. Haar huwelijk deed destijds in onze kringen en heel ver
daarbuiten heel wat stof opwaaien. Het zat zo: Ernestine leerde in 1960
een Turkse man kennen, Mehmet Haba, een van de voorlopers van de grote
stroom Turkse gastarbeiders die zo'n beetje vanaf 1964 naar Nederland
zouden komen. Ernestine liep hem letterlijk tegen het lijf in
Rotterdam, ze raakten in gesprek (hij sprak een paar woorden Nederlands
en wat Engels, genoeg voor deze eerste gesprekken), en.....ze raakten
verliefd! Op dat moment was ze 37, nooit getrouwd geweest en had zich
er al min of meer bij neergelegd dat ze de rest van haar leven
vrijgezelle zou blijven. Niet dus. Haar familie sprak er dus schande
van, en natuurlijk was ook de familie van Mehmet "not amused".
Overigens was Ernestines verbintenis met Mehmet geen escapisme, om toch
vooral maar te kunnen ontsnappen aan haar wat kleurloze bestaan als
single en als tiepmiep; nee, ze was echt heel erg verliefd op ‘haar
Turk' en is dat tot het einde toe gebleven, en dat vice versa......
Haar familie verstootte haar min of meer, en aan zijn kant waren ook de
betrekkingen zeer onderkoeld en in bepaalde gevallen zelfs vijandig. Ze
trokken zich er niets van aan en gingen hun eigen weg. De enigen met
wie ze in die periode regelmatig contact hadden, waren mijn ouders en
wij natuurlijk. Ernestine en Mehmet gingen in Utrecht wonen en kort
daarna besloten ze hun eigen zaak te beginnen. Ze openden een Turks
restaurant, ‘Antalya' geheten, genoemd naar de geboorteplaats van
Mehmet, en.... het werd een doorslaand succes! Met de energieke hulp
van haar man werd Ernestine algauw een volleerde Turkse kokkin en de
klanten bleven toestromen. Zakelijk ging het hun voor de wind dus, en
ook privé was bijna alles koek en ei, bijna, want Ernestine bleek geen
kinderen te kunnen krijgen. Een groot verdriet, voor haar en voor haar
man, want ze hadden dolgraag hun liefdesband willen bezegelen met een
kindje........ Toen die treurige duidelijkheid er eenmaal was
concentreerden beiden zich fanatieker dan tevoren op hun zaak.

Het ging goed, tot Mehmet ziek werd, dat was zo'n 7 à 8 jaar later. Hij
had iets aan zijn luchtwegen en longen, het precieze is me destijds
enigszins ontgaan vrees ik. Hoe dan ook: de artsen achtten het raadzaam
dat Mehmet een warmer klimaat op zou gaan zoeken, om zo hopelijk zijn
ziekte tot staan te kunnen brengen. De beslissing was redelijk snel
genomen.

Ze verkochten hun goedlopende restaurant, kochten een pand in Antalya en
verhuisden naar Turkije. Iedereen was verbaasd over de snelheid waarmee
een en ander in z'n werk was gegaan, wij niet in het minst, maar zoals
Ernestine het eenvoudig uitdrukte: ‘Luister, schatten van me, ik hou
heel veel van Mehmet, en wil maar twee dingen: dat hij weer gezond
wordt, en dat wij samen nog heel veel jaren gelukkig mogen zijn!'
Ondanks de grote verschillen tussen Turkije en Nederland kon Ernestine
goed aarden daar; ze begon van het land en de mensen te houden en
leerde binnen de kortste keren Turks praten. Ernestine ontpopte zich
als een kordate vrouw die slagvaardig alle problemen te lijf kon gaan
(want die waren er natuurlijk óók) en daarmee kreeg ze - zelfs bij de
afstandelijke familieleden - het nodige respect. Een broer en 2 zussen
van Mehmet woonden eveneens in Antalya en zij lieten in het begin nooit
na om hun neus overal tussen te steken en vooral ongewenst commentaar
te leveren. Ernestine trok zich daar niet al te veel van aan, probeerde
haar schoonfamilie niet al te zeer voor het hoofd te stoten, maar deed
de zaken - samen met Mehmet - wel precies zoals zíj het wilde. Dat
lukte, en eigenlijk, eind jaren zestig, was het ijs tussen beide
partijen dan helemaal gebroken, vooral toen het restaurant dat
Ernestine en Mehmet in Kaleiçi - de oude stad van Antalya - een succes
werd. Ze hadden het restaurant ‘Melek' genoemd, Turks voor ‘engel', en
beiden lieten in het midden of deze naam op hem of op haar sloeg....

Voorjaar 1971 sloeg dan het noodlot toe, bij ons en bij hun...

Bij mijn vader Hans was leverkanker vastgesteld, en op 29 april van dat
jaar overleed hij na een gelukkig kortstondige strijd; bijna 2 maanden
later ging Mehmet dood. Mehmet's fysieke constitutie was weliswaar veel
beter geworden na hun plotselinge verhuizing naar Turkije, maar helaas
niet goed genoeg. De klachten kwamen uiteindelijk weer terug, en 2
weken na een spoedopname in een ziekenhuis van Antalya overleed hij.

Ernestine kon tot haar verdriet niet aanwezig zijn bij de begrafenis van
Hans (haar eigen man was al zwaar ziek en stervend, al wisten zij dat
op dat moment gelukkig nog niet), Eveline was op haar beurt wél in
Antalya aanwezig om Mehmet de laatste eer te bewijzen.

Ze bleef er 2 weken (wij waren aan de goede en vooral heerlijke zorgen
van opa en oma toevertrouwd), en volgens mij heeft Ernestine
uiteindelijk dankzij de nooit aflatende warme vriendschap van onze
moeder de draad weer kunnen oppakken. Ze ging niet in op de goed
bedoelde adviezen van haar familie (waarmee de betrekkingen
uiteindelijk weer hersteld waren) om haar wonden te likken en
vervolgens zo snel mogelijk naar Nederland terug te keren. Nee, na haar
rouwperiode ging ze weer aan de slag, in Antalya.

Ze pakte de zaken al gauw weer op haar eigen energieke manier aan, en na
een jaar opende ze naast het restaurant een pension in de Kaleiçi, dat
- hoe kan het ook anders! - de naam ‘Mehmet' meekreeg. De zaken gingen
wel, en nu was ze dus aan de telefoon! Ze had al vaker gezegd dat ons
gezin nu maar eens naar Antalya moest komen, en dat zag ik echt wel
zitten!

Ik hoorde flarden van het gesprek en concentreerde me weer op die
wonderlijke wereld die Midden Aarde heet. Het gesprek was afgelopen.

‘Jullie hebben allemaal de allerhartelijkste groetjes van tante
Ernestine. En zoals jullie wel hebben kunnen horen gaat het goed met
haar. Ze wilt jullie graag zien'. We keken haar verwachtingsvol aan,
uiteraard hadden we bij vlagen iets in die richting gehoord. ‘Wat
dachten jullie ervan om met ons vieren in de winter naar Antalya te
gaan, eind december bijvoorbeeld? Tegen die tijd zijn we denk ik wel
allemaal aan een verzetje toe!' Wij juichen natuurlijk.... Eveline
sprak met ons af dat zij komende weken een en ander verder zou gaan
uitzoeken en de details verder met Ernestine zou gaan regelen, zodat we
gevieren onbezorgd in december naar het Zonnige Zuiden zouden gaan.

In opperbeste stemming ging ik naar boven.

Hoofdstuk 24

Ik kleedde me op m'n gemak uit en overdacht het voorbije weekend. Het
vooruitzicht om op het einde van dit jaar een weekje in zuid Turkije te
verblijven is natuurlijk heerlijk! Allen het denken daaraan leidde m'n
gedachten af van de emotionele dingen van de laatste dagen. Ook het
gesprek met m'n maatje Annika had op het laatst dan toch nog een
positieve draai gekregen; ze had altijd al dat relativerende vermogen
gehad, en ik voelde me beslist een stuk beter na ons gesprek. De
komende week zou lastig worden, daar was ik van overtuigd, maar nu had
ik tenminste weer het gevoel dat ik de dingen aankon. Die Annika
toch........

Ik liep in m'n wijde boxer richting badkamer, een schone onderbroek in
de hand. Ik deponeerde de gedragen boxer in een van de wasmanden en
draaide de douchekranen open. Ik stapte in de douchecabine.

Het warme water kletterde op me neer en al gauw had ik een heerlijk
ontspannen en behaaglijk gevoel. Hé? Behaaglijk?

Ik kreeg een beetje een ongemakkelijk gevoel en moest onwillekeurig weer
denken aan de tennishal..... ‘Vade retro, Satanas', mompelde ik en
begon m'n lijf van kop tot teen in te zepen. Stond Annika nu maar naast
me, dacht ik. Annika? Ik grinnikte, dit ging goed!

Ik had Annika wel eens in bikini gezien, en dat heeft bij die
gelegenheid een grote indruk op me gemaakt. Het kledingstuk was vrij
klein uitgevallen en liet veel zien, niet alles natuurlijk, maar dat
was geen probleem! Mijn oververhitte geile en dirty pubermind vulde
moeiteloos de rest in......

Ik zeepte verder en sloeg geen plekje over. Dat ik bij gelegenheid wel
eens opgewonden raakte daarbij, vooral bij het inzepen van m'n piemel
en wat daaronder hangt, wist ik nu wel, maar dat dit nu ook gebeurde
toen ik een paar keer over mijn borstkast ging en in het bijzonder over
m'n tepels, dat was nieuw voor mij. De tepels?? Nou ja, waarom
niet..... Hoera! Erogene zone nr. 3 ontdekt, dacht ik.

Ik streelde door en spoedig was mijn kanon in stelling gebracht....
Verder dan dit ging ik zelden, althans niet in de badkamer. Wij hebben
hier de gewoonte om nergens deuren op slot te doen. Dus ook geen
badkamerdeur. Geen probleem, voor niemand niet, en ik geneerde me dan
ook niet in het geringste om m'n naakte torso te vertonen voor Claire,
Eric, of Eveline. Ik heb een mooi lijf, en dat mag best gezien worden!!
Maar niet zo. Ik zou me doodschamen als iemand van m'n gezinsleden me
zou zien terwijl ik een erectie heb, of met mezelf aan het spelen ben,
zoals nu dus.

Door deze overpeinzingen had ik Eric dus niet de badkamer horen
binnenkomen; ik zag hem toen het te laat was, dacht ik... Ik draaide me
om en begon me onder de hete douche af te spoelen. ‘Verlegen,
broertje?' spotte Eric. ‘Huh? Niet echt nee'. ‘Niet echt nee' bauwde
hij me na. ‘Als je wilt masturberen, ga gerust je gang, het zal me
worst wezen... je bevind je overigens in goed gezelschap......' Zonder
te wachten op commentaar marcheerde hij de badkamer weer uit.

Verdorie! Betrapt! Ik draaide de kranen uit en begon me af te drogen.
Natuurlijk was ik in deze bepaald niet uitzonderlijk, dat wist ik wel,
en uiteraard zou ook Eric met z'n 16 jaren allang ontdekt hebben wat
voor leuke dingen je allemaal kunt doen met dat slangetje daaronder...
Ik trok een schone boxer aan en liep naar m'n kamer.

De boxer ging weer uit. Ben ik preuts? Nee hoor! Maar ik had geen zin om
nog een keer een van mijn gezinsleden te laten meegenieten van een
halve erectie, want die was er - in weerwil van het voorgevallene - nog
wel degelijk. Ik slaap graag naakt, 's zomers en 's winters, dus uit
met die boxer! Ik liet me op bed vallen en rook het zachte parfum van
Annika. De halve erectie was verdwenen en was nu een volledige erectie
geworden.

Terwijl ik mezelf overal streelde, voelde ik hoe mijn tepels weer stijf
geworden waren, een ongekende een vooral lekkere sensatie! Ik kneep
erin, en dat maakte in mijn beleving het fijne gevoel alleen maar
groter. Langzaam begon ik me af te trekken. In gedachte zag ik Annika
in bikini, en vooral Annika zonder bikini. Mijn fantasie sloeg op
hol....

Oh, Annika, raak me aan! Ja! Ook daar.... En daar...... en daar! In mijn
geile fantasie gebeurde er van alles nu, wat onze Dominee beslist zwaar
de wenkbrauwen zou hebben doen fronsen. Nou en?

Ik ging voor de commodespiegel staan en keek op. Ik zag een niet
onknappe enigszins slungelige jongen, met een leuk blond koppie en een
behaarde borst (dat van dat leuke blonde koppie zijn mijn moeders
woorden, ik citeer alleen maar!). Met m'n linkerhand streelde ik nog
steeds mijn borst, en dan speciaal m'n tepels en voelde me op en top
geil.

‘Annika' zo fluisterde ik, ‘ik wil je aanraken. Ik wil je borsten
voelen, ik wil je borsten kussen'. Mijn bewegingen versnelden. ‘Mijn
lief, neem mijn pik vast en leidt hem bij je naar binnen....... Ik wil
je neuken!' In mijn fantasie zag ik het hele tafereel voor me en was
opgewondener dan ooit. Mijn bewegingen werden sneller, en sneller, en
sneller.........

Ik kreunde en voelde hoe mijn pik dikker werd. Allerlei spieren trokken
zich samen en de daaropvolgende ontlading was heel heftig en fel.
Grommend spoot ik 5, 6 stralen uit mijn trillende pik en gelukkig was
mijn super ejaculatie (andere woorden hiervoor zijn er gewoon niet!)
heel doelgericht deze keer! Mijn zaad kwam zonder mankeren tegen de
spiegel aan en liep vervolgens heel langzaam omlaag, een mooi
gezicht......

Terwijl ik nog nahijgde veegde ik met een tissue de spiegel schoon,
alsook mijn piemel en deponeerde de doekjes op het nachtkastje, met de
bedoeling ze morgen wel in de wc te dumpen.

Ik kroop in bed en met de meest gelukzalige gedachten viel ik in een
diepe en droomloze slaap.

BESTE EN ZEER GEWAARDEERDE LEZERS, ALWEER DEEL 8! RUIM 26.000 WOORDEN,
EN HET EINDE IS NOG (LANG) NIET IN ZICHT. NATUURLIJK HAD IK VANAF HET
BEGIN EEN BEPAALD PLOT, EN DE HOOFDLIJNEN STAAN NOG STEEDS VAST, MAAR JA, SCHRIJVEN IS IETS MERKWAARDIG.... SOMMIGE ZAKEN GAAN DAN EEN EIGEN LEVEN LEIDEN. ER HEEFT ZICH DUS IETS NIEUWS AANGEDIEND, WAT OOK ZEKER IN HET VOLGEND DEEL UITGEWERKT GAAT WORDEN. OM TE VOORKOMEN DAT HET GEHEEL ZICH TÉ LANG ROND DAAN EN SVEN, EN HUN SCHOOL ZOU CONCENTREREN HEB IK BESLOTEN OM EEN KLEIN UITSTAPJE NAAR TURKIJE TE MAKEN, BINNENKORT. JULLIE ZULLEN HET WEL LEZEN. BEDANKT, WEDEROM, VOOR AL HET COMMENTAAR, SOMS MOET IK BIJNA BLOZEN....

O ja, zoals ook in de vorige aflevering zit ook in deze aflevering weer
een anachronisme verstopt; ben benieuwd of jullie het ontdekken....

Reageer of lees de reacties op dit verhaal
Auteurs waarderen reacties!

© Rick Debie, augustus 2008
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.